Frameworks starten op een punt waar je niet bent en brengen je naar een punt waar je niet wil zijn. 

Vooropgesteld: ik ben niet anti-framework. Niet tegen modellen, raamwerken, methodes of standaarden op zich. 

Ik ben anti-rücksichtslos implementeren, zonder oog voor context en cultuur. 

Een voorbeeld. Mijn eerste klus als Scrum Master. Ik werkte met een jong IT-team; bevlogen professionals met een duidelijk doel voor ogen. 

We probeerden, leerden, leverden. 

Na negen maanden waren we zó succesvol dat de directie besloot bij alle IT-teams Scrum te implementeren. 

En toen begon het gedonder. 

Teams moesten splitsen “Hoezo kunnen twaalf mensen niet in één team?” 

Teams moesten structureel overleggen “Wat een tijdverspilling, nu werkt het toch ook” 

Teams moesten iteratief opleveren. “Dat gaat niet met dit legacy systeem. Eén keer per jaar is echt maximaal.” 

Je raadt het al. De implementatie faalde. 

En niet omdat Scrum een slecht framework is. 

Maar omdat niemand echt keek naar wat er wél was. 

Niemand keek naar de weerstand die al maanden onderhuids voelbaar was. 

Niemand keek naar het tempo dat volledig uit de pas liep met de realiteit van de organisatie. 

En niemand keek naar de systeemgrenzen die iteratief werken simpelweg onmogelijk maakten. 

De verandering was simpelweg groter dan de organisatie op dat moment kon dragen. 

Veranderen is kijken, meebewegen, precies dáár ingrijpen waar het beter kan, en vooral afblijven daar waar het al werkt. Ik noem dat Managed Evolution. En ja, dat kan best met een goed framework. 

Het allerbelangrijkste? Begin waar je bent. 

En waar ben jij?