De mythe van kiezen
In veel organisaties wordt vandaag geëxperimenteerd en morgen ingegrepen.
Niet als strategie, maar omdat het zo ontstaat.
Voor de mensen die het moeten doen, voelt dat verwarrend.
Alsof de koers steeds verschuift.
Alsof afspraken tijdelijk zijn.
Organisaties schakelen voortdurend tussen verschillende manieren van veranderen.
Niet bewust.
Niet expliciet.
Vaak zonder te herkennen dat er überhaupt wordt geschakeld.
En dát is vaak waar het schuurt.
Niet omdat er wordt geschakeld.
Maar omdat de onderliggende veranderlogica niet wordt herkend.
Daardoor ontstaan discussies die nergens landen.
Moeten we nu ruimte geven of ingrijpen?
Leren of herontwerpen?
Vasthouden of loslaten?
Die vragen lijken logisch,
maar zetten organisaties vast.
Omdat ze suggereren dat je moet kiezen.
Terwijl organisaties beide nodig hebben.
Evolutionair en revolutionair veranderen lossen verschillende vraagstukken op.
Niet als alternatief.
Niet na elkaar.
Maar naast elkaar, in dezelfde organisatie.
Evolutionair veranderen maakt ontwikkeling mogelijk
binnen een bestaande basis.
Het zorgt dat gedrag kan ontstaan,
dat samenwerking groeit
en dat verandering kan beklijven.
Revolutionair veranderen maakt het mogelijk
die basis zelf ter discussie te stellen.
Wanneer aannames, structuren of spelregels
de beweging blokkeren.
Zonder evolutionair veranderen beklijft vernieuwing niet.
Zonder revolutionair veranderen blijft ontwikkeling gevangen
in aannames die niet meer kloppen.
Het een kan niet zonder het ander.
Wanneer organisaties schakelen tussen logica’s
zonder dat dit als zodanig wordt gezien,
lekt energie weg.
Omdat onduidelijk blijft
welke logica op dit moment geldt.
Sterke organisaties lossen dit niet op door te kiezen.
Ze ontwikkelen het vermogen
om te herkennen welke veranderlogica nodig is.
En om die expliciet te maken
op het moment dat dat ertoe doet.
In de volgende post ga ik in op een extra complicatie.
Zelfs als de veranderlogica klopt,
bewegen mens en werk vaak niet in hetzelfde tempo.
𝘋𝘪𝘵 𝘪𝘴 𝘥𝘦 𝘷𝘪𝘦𝘳𝘥𝘦 𝘱𝘰𝘴𝘵 𝘪𝘯 𝘦𝘦𝘯 𝘴𝘦𝘳𝘪𝘦 𝘷𝘢𝘯 𝘯𝘦𝘨𝘦𝘯 𝘰𝘷𝘦𝘳 𝘦𝘷𝘰𝘭𝘶𝘵𝘪𝘰𝘯𝘢𝘪𝘳 𝘦𝘯 𝘳𝘦𝘷𝘰𝘭𝘶𝘵𝘪𝘰𝘯𝘢𝘪𝘳 𝘷𝘦𝘳𝘢𝘯𝘥𝘦𝘳𝘦𝘯.