“Ze vallen steeds terug.” 

En dan zeggen we vaak: 

ze nemen het niet serieus. 

ze willen niet. 

ze moeten hierop aangesproken worden. 

Begrijpelijk. 

Maar meestal ook te kort door de bocht. 

Want wat we vaak weerstand noemen, 

is in werkelijkheid niet onwil, maar gewoonte die wint van intentie. 

Niet altijd. 

Wel vaker dan we denken. 

Mensen kunnen de richting snappen. 

Het ermee eens zijn. 

Er zelfs energie bij voelen. 

En tóch doen ze maandag weer 

wat ze vrijdag ook deden. 

Niet omdat ze dwarsliggen. 

Maar omdat gedrag zelden overtuiging volgt. 

Gedrag volgt context. 

En context is genadeloos. 

Gedrag is extreem frictie-gevoelig. 

Als het nieuwe gedrag: 

– nét iets meer moeite kost, 

– nét iets minder vanzelfsprekend is, 

– nét iets minder ingebed zit in het dagelijkse werk, 

dan wint het oude gedrag.. 

Niet mensen veranderen, 

maar de omstandigheden waaronder gedrag logisch wordt. 

Dat betekent dat je eerlijk moet kijken naar vragen als: 

– wat is hier het default-gedrag? 

– waar zit de frictie? 

– welk patroon wordt elke dag opnieuw beloond, ook al zeggen we iets anders? 

En ja, dat is ongemakkelijk. 

Want het impliceert dat terugval niet primair bij “hen” ligt, 

maar bij hoe wij het werk hebben ingericht.