Veranderen mislukt zelden op ambitie.  

Het mislukt omdat we vooraf willen bepalen hoe het precies moet lopen. 

 

Terwijl de meeste betekenisvolle verandering zich juist onderweg vormt. 

Richting is nodig.  

Controle over het pad vaak niet. 

 

Dat vraagt een andere manier van kijken naar veranderen. 

Niet als een project met een eindplaatje, maar als een beweging die mag ontstaan. 

 

Dat is wat ik bedoel met evolutionair veranderen.  

 

Evolutionair veranderen is niet vrijblijvend. 

Niet soft. 

En zeker niet: we zien wel wat er gebeurt. 

 

Integendeel. 

Je weet wat je wilt veranderen. 

En waarom. 

 

Niet alles. 

Niet tegelijk. 

Maar díe verandering die nu de meeste waarde toevoegt. 

 

Juist omdat organisaties vaak meer ambities hebben dan verandervermogen, 

is focus geen beperking, maar een leiderschapskeuze. 

 

De richting staat vast. 

Het doel ook. 

Alleen het pad ernaartoe ligt niet vooraf vast. 

 

Dat is geen gebrek aan sturing. 

Dat is een bewuste keuze. 

 

Evolutionair veranderen betekent dat je accepteert 

dat gedrag, samenwerking en cultuur 

zich niet laten ontwerpen zoals structuren of processen. 

 

Je kunt ze wel gericht beïnvloeden. 

Door condities te scheppen 

waarbinnen verandering kan ontstaan. 

 

Door ruimte te maken voor experimenten. 

Door voortdurend te toetsen: 

brengen deze kleine verschuivingen ons dichter bij het doel dat we hebben gekozen? 

 

Dat vraagt geen minder leiderschap. 

Dat vraagt ander leiderschap. 

 

Leiderschap dat richting vasthoudt, focus bewaakt 

en het ontstaan van verandering actief faciliteert. 

 

Soms is het laten ontstaan van verandering echter niet voldoende, 

maar is een helder besluit nodig. 

 

Daar ga ik in de volgende post op in. 

 

Dit is de tweede post in een serie van negen over evolutionair en revolutionair veranderen.